ظهور بدوى ظهور بدوى : ظهور ناپايدار . به معنايى كه از لفظ به ذهن انسان خطور مىكند ، در صورتى كه ناپايدار باشد و با تأمل از بين برود ، ظهور بدوى يا ابتدايى گويند ، مانند جايى كه قرينه و شاهدى بر خلاف ظهور لفظ وجود دارد ، ليكن شخص از آن غافل است و بعد كه متوجهء آن مىشود ، ظهور ابتدايى از بين مىرود و يا جايى كه شخص ، بعد متوجه شود كه منشأ تبادر معناى پيشين ، فزونى افراد آن معنا بوده است ، بدون آنكه لفظ براى آن معنا وضع و تعيين شده باشد . چنين ظهورى نزد اصوليان حجت نيست . مقابل آن ، ظهور مستقر قرار دارد كه حجت و معتبر است . 1 ( - - ) ظهور ) . ظهيره ظَهيرَه : وقت ظهر . در قرآن كريم ، در سه وقت ، به بردگان و نيز فرزندان نابالغ امر شده است كه هنگام ورود بر مولا و والدين اجازه بگيرند : قبل از نماز صبح و ظهيره ( هنگام ظهر ) كه لباس خويش را بيرون مىآورند و بعد از نماز عشا . 1 ( - - ) زوال )

--> ( 1 ) . اصول الفقه 2 / 129 ؛ الإنصاف فى مسائل دام فيها الخلاف 3 / 353 . ( 1 ) . نور / 58 ؛ كنز العرفان 2 / 224 - 225 .